لوکوربوزیه: فرم، عملکرد و مدرنیسم در معماری

لوکوربوزیه (Charles-Edouard Jeanneret) معمار و طراح شهری سوئیسی-فرانسوی متولد سوئیس (6 اکتبر 1887 – 27 اوت 1965) بود. طرح‌های او با اکسپرسیونیسم مجسمه‌سازی جسورانه با جنبه‌ی کاربردی دنیای معاصر همکاری می‌کند. اگرچه او در یک شهر کوچک به دنیا آمد، اما ایده های خود را در سفر به سراسر اروپا توسعه داد. او بر روی اشکال هندسی ساده اشیاء روزمره تمرکز کرد و سبک پیوریسم را فرموله کرد. طرح های اولیه لوکوربوزیه شامل شهرهای آسمان خراش و خانه های تولید انبوه است.

نکته کوچک، لوکوربوزیه نام مستعار چارلز-ادوارد ژانرت بود. او این نام را در اولین شماره یک مجله در سال 1920 انتخاب کرد. این نام نسخه اصلاح شده نام پدربزرگش، Lecorbésier بود.

یکی از شاهکارهای او، ویلا ساووی در پواسی، فرانسه، به او کمک کرد تا به عنوان نماینده برجسته سبک بین المللی شناخته شود. از آنجا که او اولین معمار بود که از بتن خشن استفاده کرد، طرح های او جنبه بیانی و مجسمه ای دارند. ساختمان‌های دولتی او در چاندیگر هند اولین نمونه از ایده‌های برنامه‌ریزی شهری او هستند که به طور گسترده اجرا می‌شوند.

هنگامی که او 13 ساله بود، تصمیم گرفت مدرسه را ترک کند تا به دنبال اشتیاق خود برای ایجاد طرح هایی بر روی صفحه ساعت با استفاده از تکنیک های اچ و مینا کاری باشد. او با چارلز الپلاتنیه سفری را در سراسر اروپا و دریای مدیترانه آغاز کرد و در طول مسیر شگفتی های معماری قابل توجهی را کشف کرد.

امده اوزنفانت، نقاش پس از رسیدن به پاریس در سی سالگی، او را با دنیای هنر آشنا کرد و لحظه ای از سفر هنری او را رقم زد. آنها با همکاری اوزنفانت، مانیفست را نوشتند و روزنامه آوانگارد معروف به شاعر پل درمی را تأسیس کردند. این همکاری منجر به مشارکت آنها در نوشتن و نقاشی برای نشریاتی مانند L’Esprit Nouveau شد که بعداً به Vers une Architecture تبدیل شد. نوشته‌های لوکوربوزیه توسط نسل‌های معمار مورد احترام قرار گرفت، به‌ویژه آثاری مانند Le Modular I، Quand les Cathédrales étaient blanches، La Carte d’Athènes، Propos d’urbanisme Les Trois Établissements Humains و Urbanisme. در سال 1922، لوکوربوزیه با پسر عموی خود پیر ژانرت برای ایجاد یک استودیوی عملیاتی تا سال 1940 شروع به کار کرد.

بین سال‌های 1922 و 1940، او برای برنامه‌ریزی و فعالیت‌های توسعه اجتماعی-محیطی خود شهرت یافت. طرح های او، مانند خانه سیتروهان و نمایشگاه هنرهای تزئینی پاریس، دیدگاه او را نسبت به معماری شکل دادند. یک کارآفرین از او در ساخت یک روستای کارگری در پساک، نزدیک بوردو حمایت کرد. استفاده خلاقانه دولت محلی از رنگ و فقدان منبع آب عمومی مورد انتقاد قرار گرفت. لوکوربوزیه معمولاً خانه‌های مینیمالیستی و کاربردی را با کمیسیون برای مشتریان ثروتمند ایجاد می‌کند.

او برای طراحی مقر جدید آن در ژنو وارد مسابقه لیگ ملل شد و طرحی را برای ساختمان اداری یک سازمان سیاسی ارائه کرد. صندلی LC4 Chaise Lounge و صندلی ALC-3001 با قاب چرمی دو نمونه از طراحی مبلمان او هستند. تأثیر او بر اصول معماری همچنان قابل توجه است و او را تا به امروز به چهره ای بحث برانگیز تبدیل کرده است. فلسفه او بر چندین پروژه معماری آوانگارد بین المللی تأثیر گذاشته است.

بیایید نگاهی به برخی از مشهورترین پروژه های او بیندازیم. در اینجا شرح مختصری از 6 پروژه مشهور طراحی شده توسط معمار لوکوربوزیه آورده شده است:

ویلا لاروش

مکان : پاریس، فرانسه
سال : 1923

طراحی شده توسط لوکوربوزیه و پسر عمویش پیر ژانرت در بین سال های 1923-1925، ویلا لاروش، خانه ای در پاریس. این اقامتگاه خصوصی رائول لاروش و یک گالری هنری را متحد می کند. پیوریسم و ​​هنر کوبیسم در خانه Roche-Jeanneret که قرار است به طور کامل از یک نقطه ثابت تجربه شود در هم آمیخته شده اند. “پنج نقطه به سوی معماری جدید” لوکوربوزیه با استفاده از مواد بدیع محقق شد.

این خانه جنبش مدرن را آغاز کرد و به عنوان الهام بخش ویلای Poissy Savoye بود. بسیاری از نویسندگان، هنرمندان، مجموعه‌داران، معماران و نویسندگان بین سال‌های 1925 تا 1933 برای بازدید به آنجا آمدند و تأثیری ماندگار گذاشتند. در سال 1996 این خانه و خانه Jeanneret در مجاورت آن بناهای تاریخی تعیین شدند.

ویلا استاین

مکان : Garches، فرانسه
سال : 1926

لوکوربوزیه که با نام‌های متعددی از جمله ویلا گارچس، ویلا دو مونزی و ویلا اشتاین دو مونزی شناخته می‌شود، ویلا اشتاین را در گارچس فرانسه بین سال‌های 1926 و 1928 طراحی کرد. یک پی ساختمان بتنی پیچیده، از نشانه های معماری معاصر است. 5 نقطه عبارتند از: پنجره های روبانی، پلان های باز، باغ های پشت بام، دال های بتنی ستون دار، و نمای آزاد. اگرچه ویلا استاین در سال 1957 تنها یک پوسته بود که به فروش رسید و به چهار آپارتمان تبدیل شد، اما شایسته است که به عنوان یک بنای تاریخی طبقه بندی شود.

ویلا ساوویه

مکان : Poissy، فرانسه
سال : 1931

لوکوربوزیه و پیر ژانرت معماران این ویلا هستند. Eugenie و Pierre Savoye، صاحبان یک تجارت کارگزاری بیمه، درخواست کردند که بین سال‌های 1929 و 1931 ساخته شود. این خانه تعطیلات مدرن نمونه مفیدی از معماری مدرن است. این یکی از دوازده خانه به اصطلاح خالص است که لوکوربوزیه بین سال های 1922 و 1931 به همراه ویلا لاروش ساخت.

شیشه، اشکال هندسی، بتن مسلح و تزیینات پراکنده سنگ بنای تئوری معماری مدرن لوکوربوزیه است و ویلا ساووی، ساختمان نهایی این مجموعه، این ایده ها را در خود جای داده است. نتیجه بررسی‌های معماری، این «جعبه در هوا»، همانطور که او آن را توصیف کرد، شامل پنج عنصر معماری جدید است: پلان‌های طبقه باز، پنجره‌های نواری، پایه‌ها، نمای مستقل و تراس پشت بام.

ساختمان دبیرخانه

مکان : Chandigarh، هند
سال : 1952

ساختمان دبیرخانه که در سال 1952 ساخته شد، اولین ساختمان عمومی در Chandigarh و بزرگترین ساختمان از سه ساختمان اداری است که توسط معمار فرانسوی لوکوربوزیه طراحی شده است. دال بتنی هشت طبقه با جهت شرقی-غربی افقی که 254 متر طول و 42 متر ارتفاع دارد، بخش های اصلی دولت چاندیگر را در خود جای داده و بزرگترین سازه بلوک بتنی کوربوزیه است. نمای نمای سازه به عملکرد سیستم روشنایی روز کمک می کند و عابران را از ترس بزرگی ساختمان دور می کند.

ساختمان اتحادیه صاحبان آسیاب

مکان : احمدآباد، هند
سال : 1951

ساختمان صاحبان کارخانه نساجی احمدآباد که به نام خانه ATMA نیز شناخته می شود، نمونه بارز سبک معماری لوکوربوزیه است. پایه‌ها، صفحات و دیوارهای ساختمان سه طبقه با موقعیت استراتژیک به نسیم اجازه عبور می‌دهند و در عین حال مانع از تابش مستقیم نور خورشید می‌شوند. طراحی جعبه مانند هندسی ساختمان به خوبی با معماری سنتی مطابقت دارد.

ضمیمه نقشه های معماری، نقشه ای که امکانات نساجی احمدآباد را نشان می دهد ، و جزئیات مربوط به پیشینه و اهداف سازمان است. سقف دارای نورگیر و چند پله کوچک است و تراس با گیاهان و کشاورزی هیدروپونیک پوشیده شده است. آثار لوکوربوزیه در احمدآباد شواهدی را ارائه می دهد که مفاهیم معماری سبز برای اولین بار در دهه 1950 ظاهر شد.

غرفه لوکوربوزیه

مکان : زوریخ، سوئیس
سال : 1967

پاویون لوکوربوزیه که در ابتدا برای نمایش مجموعه هایدی وبر، موزه هنر سوئیس در نظر گرفته شده بود، درهای خود را در سال 1967 در سیفلد زوریخ افتتاح کرد. به سه دلیل اصلی قابل توجه است: اول، این طراحی نهایی معماری لوکوربوزیه بود که نشانگر تغییر چشمگیری در استفاده او از سنگ قاب شده در فولاد و شیشه بود. نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، طرح‌های مبلمان و نوشته‌های مجموعه او در این موزه به نمایش گذاشته شده است. این موزه تمام اصول لوکوربوزیه را به مینیمالیسم، سبکی و انعطاف پذیری نشان می دهد.