برنامه ریزی و اجرای محله های جدید پیرامونی در مناطق متروی آلمان از مدل سنتی توسعه حومه شهر در قرن بیستم فاصله گرفته است. شهرنشینی مجدد و تقاضای مسکن مرتبط، شهرهای مرکزی را وادار کرده است که در یک محیط نامطلوب اقدامات جسورانه انجام دهند. با تمام شدن سایتهای برونفیلد که میتوان نسبتاً آسانی توسعه داد، آنها باید تجارت پیچیده گسترش شهری را از سر بگیرند. با این حال، این موضوع اکنون توسط محیط بانان، شهروندان، کشاورزان و شهرداری های مجاور به چالش کشیده شده است. تکیه بر توسعه دهندگان خصوصی برای انجام کار یا اجازه دادن به افراد تازه وارد به شهر برای ساختن خانه خود غیرممکن به نظر می رسد: این امر باعث نادیده گرفتن تلاش های آماده سازی عظیمی می شود که برای تهیه زیرساخت های لازم و برآوردن الزامات سختگیرانه لازم است. توسط استانداردهای زیست محیطی و برای کاهش اثرات منفی بالقوه محله های جدید تحمیل شده است.
از آنجایی که رهبران سیاسی شهرهای مرکزی اغلب به جناح چپ طیف سیاسی یا حتی به حزب سبز تعلق دارند، آنها می دانند که اگر نگرش های شکاکانه حوزه های انتخابیه خود را در نظر نگیرند، شغل سیاسی خود را به خطر خواهند انداخت. رای دهندگانی که قبلاً در شهر زندگی می کنند از آوارگی و اصیل شدن می ترسند ، اما اغلب مایل به پذیرش تغییرات عمده در محیط زندگی خود با توسعه مسکن جدید بزرگ با تأثیر منفی قابل توجه نیستند. از برخی جهات که مخالفان سازمان یافته و پر سر و صدا را نیز بسیج می کند.
در نتیجه، بخشهای برنامهریزی شهری فرآیندهای برنامهریزی پیچیده را سازماندهی میکنند، کارگاههای پیچیده و تمرینهای مسابقه طراحی و مشارکت عمومی را ادغام میکنند. این موارد بسیار فراتر از استانداردهای مشارکتی معمولی است، حتی گاهی اوقات شهروندان عادی را در هیئت داوران مسابقه طراحی شهری نیز شامل می شود. بعلاوه، انواع هیئت های مشاوره ای برای انعکاس انتقادات آتی، متشکل از کارشناسان بین رشته ای، ذینفعان محلی و انجمن های محله ایجاد شده است. علیرغم این تلاش ها، در برخی موارد ابتکارات ضد رشد همچنان به مخالفت شدید با تحولات جدید ادامه می دهد.
مدلهای توسعه و اصول راهنما توسعههای جدید حوزه سبز نشاندهنده تلاش برای پل زدن چالشهای متضاد مانند تولید مسکن مقرونبهصرفه، بارگذاری بیش از حد زیرساختها و مقاومت محلی در برابر توسعه زمینهای کشاورزی با ارزش اکولوژیکی در حاشیه است. علاوه بر استفاده از استانداردهای زیست محیطی بالا در تامین انرژی، این امر در مفاهیم برنامه ریزی شهری و سازماندهی فضایی توسعه های جدید میدان سبز نیز به چشم می خورد. رویکردهای تجربی به سمت توسعههای پایدارتر، که برخی از آنها از دهه 1990 پیشبینی شدهاند، اکنون به طور فزایندهای در حال استفاده هستند و از بسیاری جهات در حال توسعه هستند. آنها توسط تقاضا برای ویژگی ها و کیفیت های “شهری” تحریک می شوند. آنها به ویژه به ساختارهای سکونتگاهی فشرده و متراکم، ترکیب عملکردی و اجتماعی، ایجاد سیستمهای فضای باز پیچیده که عملکردهای ریزاقلیمی، زیرساختی و تفریحی را انجام میدهند، و یک سیستم حملونقل که انگیزههای متعددی را برای ترویج حملونقل غیرموتوری و عمومی ترکیب میکند، مرتبط هستند . بهویژه مدیریتهای شهری سازمانیافته که مدتهاست برنامههای جاری خود را با خرید استراتژیک زمین آماده کردهاند، به نظر میرسد در مواجهه با ترتیبات پیچیده حاکمیتی و مقاومت محلی در برابر هر شکلی از توسعه، میتوانند اهداف بلندپروازانه خود را به موقع محقق کنند. تکه تکه شدن سیاسی، یکی از ویژگیهای مشخصکننده سیاستهای شهری بیشتر و بیشتر، به ویژه زمانی که فقط سایتهایی با محدودیتهای متعدد هنوز در دسترس هستند، مانع توسعه میشود. باید دید که اهداف توسعه بلندپروازانه تا چه حد می توانند در میدان تحقق پیدا کنند و محله های جدیدی که در این فرآیند به وجود می آیند چگونه در آینده خود را نشان خواهند داد.
