انباشت سرمایه انسانی محرک اساسی رشد اقتصادی است (شولتز، 1961؛ بکر، 1962؛ ارو، 1962؛ اوزاوا، 1965؛ رومر، 1986). شواهد اخیر نشان می دهد که دانش، همانطور که توسط انتشارات دانشگاهی ارائه می شود، ارزش شرکت ایجاد می کند (Hsu et al., 2021). در این مقاله، ما یک تجزیه و تحلیل تجربی از اثرات داشتن تولیدکنندگان دانش برجسته (دانشمندان ستاره‌دار) بر تخصیص منابع در سطح شرکت در چین ارائه می‌کنیم. ما معتقدیم که تنظیمات ما با توجه به نقش برجسته و برجسته چین در جامعه علمی جهانی و نگرانی در مورد پایداری رشد بلندمدت آن از اهمیت زیادی برخوردار است (ژو، 2012).

با بهره‌برداری از نتایج انتخابات آکادمی‌های علوم و مهندسی چین (CAS و CAE)، بازده‌های غیرعادی تجمعی مثبت (CARs) قابل توجهی را در حول و حوش تاریخ‌های انتخابات برای شرکت‌هایی که دارای یک مدیر اجرایی یا مدیر انتخاب شده به عنوان عضو CAS/CAE هستند، ثبت می‌کنیم. پس از کنترل عوامل مخدوش کننده، تفاوت i CAR ها بر روی یک پنجره [-1، 1] در اطراف انتخابات بین شرکت هایی با یک همکار تازه انتخاب شده و شرکت هایی با یک مدیر اجرایی/مدیر که در مرحله نهایی انتخابات شکست می خورد بیش از دو درصد است. علاوه بر این، در یک محیط تفاوت در تفاوت‌ها، متوجه می‌شویم که شرکت‌هایی که دارای همکار CAS/CAE هستند برای 30٪ حق ثبت اختراع بیشتر درخواست می‌کنند و 90٪ یارانه دولتی بیشتری در سال‌های پس از انتخابات موفق دریافت می‌کنند. با توجه به اینکه بورسیه‌های CAS/CAE نوعی به رسمیت شناختن اواخر شغلی برای دستاوردهای گذشته است و این واقعیت که دستاوردهای آکادمیک قبل از انتخابات بین افرادی که با موفقیت انتخاب شده‌اند و کسانی که به سختی شکست می‌خورند مشابه است، ما حدس می‌زنیم که نوآوری بیشتر پس از انتخابات موفق است. با افزایش منابع هدایت می شود. ^{1 در ارتباط با موارد فوق،} Q همزمان توبین افزایش می‌یابد زیرا سرمایه‌گذاران به گسترش فرصت‌های سرمایه‌گذاری اذعان می‌کنند. جالب توجه است که مزایا با افزایش نوآوری، تخصیص مطلوب‌تر منابع دولتی و فرصت‌های سرمایه‌گذاری گسترده‌تر متوقف نمی‌شوند. هزینه های سرمایه (هم حقوق صاحبان سهام و هم بدهی) نیز زمانی که یک شرکت یک همکار منتخب CAS/CAE داشته باشد، کاهش می یابد.

ما فرض می کنیم که این کاهش به دلیل اثر گواهی است – این ایده که مشارکت یا اقدام یک طرف معتبر تضمین می کند و عدم تقارن اطلاعات را کاهش می دهد، در نتیجه دیگران را به مشارکت یا اقدام تشویق می کند. مطابق با فرضیه ما، کاهش در حق الزحمه حسابرسی شرکت ها پس از انتخابات موفق شرکت ها را می یابیم. علاوه بر این، ما فرض می‌کنیم که اثر گواهی با کاهش عدم تقارن اطلاعاتی (یا افزایش شفافیت) بین شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران به دلیل شواهد افزایش توجه تحلیل‌گران پس از انتخابات موفق تکمیل می‌شود. بر اساس این یافته‌ها، نتیجه می‌گیریم که مزایای وضعیت یک مدیر اجرایی/مدیر به عنوان یک آکادمیک ستاره از دو کانال است: شبکه و صدور گواهینامه.

در تجزیه و تحلیل نمونه فرعی ما، متوجه می‌شویم که نتایج واقعی فوق عمدتاً توسط همکارانی هدایت می‌شوند که (i) مدیران شرکت هستند تا مدیران غیر اجرایی، یا (ii) منصب دولتی را در سطح معاون tingju یا بالاتر نداشته‌اند. ² اولین یافته تعجب آور نیست. مدیران اجرایی در مقایسه با مدیران غیرموظف که معمولاً در چندین هیئت مدیره می نشینند، «پوست در بازی» بسیار بیشتری دارند. بنابراین، به طور طبیعی می توان انتظار داشت که مدیران منتخب از قدرت و نفوذ جدید خود برای سود بیشتر از مدیران غیر اجرایی بهره ببرند. در مقابل، یافته دوم ممکن است در نگاه اول تا حدودی شگفت‌انگیز باشد: یک مقام دولتی احتمالاً در مقایسه با یک شخص مشابه دیگر دارای نفوذ بیشتری است، بنابراین، می‌توان انتظار داشت که همکارانی که مقامات دولتی هستند سود بیشتری برای شرکت‌هایشان ببرند. با این حال، نتایج در واقع با اثر گواهی مطابقت دارد. اثر حاشیه ای گواهینامه یک مقام دولتی، پس از تبدیل شدن به یک همکار CAS/CAE، احتمالاً بسیار کمتر از یک کارمند غیررسمی است، زیرا ظرفیت این کارمند رسمی به عنوان یک کارمند عالی رتبه ایالتی (و یک محقق) است. سطحی از اختیار را به او می دهد که بعید است با محقق مشابه دیگری مرتبط باشد.

یک نگرانی بالقوه در محیط ما این است که نامزدهای منتخب ممکن است ذاتاً با نامزدهای بازنده متفاوت باشند. به عنوان مثال، اگر کاندیداهای انتخاب شده حتی قبل از موفقیت در انتخابات ، محققینی با دستاوردهای بالاتر بودند ، ممکن است مزایایی را که آنها می توانند متعاقباً برای شرکت خود به ارمغان بیاورند، توضیح دهد. ما با استفاده از سه رویکرد به این نگرانی می پردازیم.

اول، ما هیچ تفاوت قابل توجهی در شاخص های h-، g- و i10 قبل از انتخابات بین نامزدهای منتخب و بازنده پیدا نکردیم. دوم، ما گروهی از همکارانی را شناسایی می‌کنیم که قبلاً در مناقصه‌های انتخاباتی شکست خورده‌اند، و بازده غیرعادی شرکت‌هایشان را با پیشنهادهای موفق و ناموفق مقایسه می‌کنیم. این به طور ضمنی موارد غیر قابل مشاهده در سطح نامزد را کنترل می کند. نتایج یافته‌های ما را تأیید می‌کند که سرمایه‌گذاران برای شرکت‌هایی که همکار CAS/CAE دارند ارزش مثبت قائل هستند. ثالثاً، نتایج ما هنگام استفاده از یک نمونه مطابق با امتیاز تمایل به دنبال فیسمن و همکاران مشابه باقی می‌ماند. (2018). ³

این مقاله به سه رشته ادبیات کمک می کند. اول، ادبیات بین رشته ای گسترده ای در مورد حاکمیت شرکتی وجود دارد که در مورد نقش و ارزش هیئت مدیره و مدیران شرکت بحث می کند. ما به شاخه ای اضافه می کنیم که بر ارزش مدیران برای شرکت تمرکز دارد. به طور خاص، ما بررسی می‌کنیم که چگونه مدیران و مدیران با پیشینه دانشگاهی یا تحقیقات علمی می‌توانند ارزش ثابتی را زمانی که به جایگاه بالاتری در جامعه علمی ارتقا می‌یابند، ایجاد کنند. فیچ (2005) گزارش می دهد که انتصاب مدیران با مدرک MBA و/یا حقوق باعث ایجاد CAR نمی شود. به طور مشابه، دوچین و همکاران. (2010) هیچ رابطه ای بین انتصاب مدیران خارجی که استاد دانشگاه ها و/یا کالج ها هستند و عملکرد شرکت (اندازه گیری شده با ROA و Tobin’s q ) و واکنش بازار سهام پیدا نکرد. وایت و همکاران (2014) از ناهمگونی در بین مدیران دانشگاهی بهره برداری می کند و تعیین می کند که انواع خاصی از انتصابات باعث ایجاد CARهای مثبت می شود. به ویژه، آنها واکنش های بازار مطلوبی به انتصاب (i) دانشگاهیان در علوم، پزشکی و مهندسی (که به نظر می رسد برای تخصص خود منصوب می شوند) و (ii) مدیران دانشگاهی زمانی که به یک مدرسه بازرگانی وابسته هستند (که به نظر می رسد وابسته هستند) پیدا می کنند. برای شبکه های خود منصوب شده است). در مقابل، آنها واکنش بازار ناچیز به انتصاب اساتید بازرگانی (که به نظر می رسد برای تخصص و شهرت عمومی منصوب شده اند) می بینند.

مقاله ما از دو جهت با موارد فوق متفاوت است. برای شروع، ما به جای داشتن یک مدیر دانشگاهی اضافی، بر ارتقای مدیران/مدیران موجود به جایگاه برجسته‌تر و معتبرتر در جامعه علمی تأکید می‌کنیم.

ماهیت انتقالی بدان معناست که یافته‌های ما باید به شبکه‌های گسترده این مدیران/مدیران نسبت داده شود، نه به شرکت‌هایی که از مهارت‌های تخصصی دانشگاهیان بهره می‌برند. علاوه بر این، به جای دانشگاه به طور کلی، قله های علم چین را بررسی می کنیم. این یک تمایز مهم است زیرا همکاران CAS/CAE از اختیارات قابل توجهی در میان جامعه علمی داخلی برخوردارند – نه تنها کمک‌های مالی «مگاپروژه» از وزارت علوم و فناوری (MOST) اغلب به توصیه‌های همکار CAS/CAE نیاز دارند، بلکه هر CAS/CAE اضافی نیز نیاز دارد. همکار با افزایش 9.5 میلیون دلاری بودجه سالانه همراه است (فیسمن و همکاران، 2018). ⁴

دوم، این مطالعه به ادبیات ارتباط اجتماعی و سیاسی مربوط می شود. برخی از همکاران CAS/CAE علاوه بر داشتن شبکه‌های گسترده و پیچیده در میان جامعه علمی، سمت‌های معاونت دولتی در سطح tingju را نیز دارند . مطالعات قبلی نشان می‌دهد که ارتباطات جریان اطلاعات بین طرفین را افزایش می‌دهد و به هر دو طرف کمک می‌کند تا از مزایایی برخوردار شوند. تحلیلگرانی که روابط آموزشی با افسران ارشد شرکت دارند، می توانند بر اساس توصیه های سهام خود تا 6.60 درصد در سال از همتایان غیر مرتبط خود بهتر عمل کنند (کوهن و همکاران، 2010). با توجه به این یافته که مدیران صندوق‌های مشترک شرط‌بندی بزرگ‌تری روی شرکت‌هایی می‌گذارند که مدیران آن‌ها روابط آموزشی مشترکی با آنها دارند، افزایش جریان اطلاعات نیز مشهود است (کوهن و همکاران، 2008). این سهام متصل متعاقباً از سهام غیرمتصل بهتر عمل می کنند. در جبهه ارتباط سیاسی، مطالعات متعدد مزایای مختلفی را که برای شرکت‌های مرتبط سیاسی قابل دسترسی است، ثبت کرده‌اند، از جمله احتمال کمک مالی بالاتر (فاچیو و همکاران، 2006؛ دوچین و سوسیورا، 2012)، تخصیص مطلوب تدارکات دولتی (گلدمن و همکاران، 2013؛ شوئنهر). ، 2019؛ چایلد و همکاران، 2021)، نوآوری بالاتر (اوچینیکوف و همکاران، 2020)، و دسترسی آسان تر به تأمین مالی بانکی (خواجا و میان، 2005؛ هیوستون و همکاران، 2014؛ ژو، 2019). برخی دیگر از واکنش بازار به رویدادهایی که ارتباطات سیاسی را ایجاد یا از بین می‌برند برای سنجش ارزش ارتباطات سیاسی استفاده می‌کنند (برای مثال، به Fisman، 2001؛ Faccio، 2006؛ Akey، 2015؛ Acemoglu و همکاران، 2018؛ Child et al., مراجعه کنید. 2021؛ ژو، 2021).

سوم، با مستند کردن اینکه دانشگاهیان می‌توانند به عنوان گواهی‌دهنده‌های معتبر اطلاعات عمل کنند، به ادبیات سیگنالینگ شهرت اضافه می‌کنیم. همه‌گیری اخیر کووید-19 شواهد حکایتی ارائه می‌دهد که دانشگاهیان ستاره‌دار را می‌توان به عنوان گواهی‌دهنده اطلاعات تلقی کرد. آنتونی فائوچی و ژونگ نانشان تلاش های ایالات متحده و چین را در جنگ علیه کووید-19 رهبری کردند. عموم مردم فائوچی و ژونگ را به عنوان گواهی‌دهنده اطلاعات قابل اعتماد برای انتشار حقایق و رد اطلاعات نادرست در زمان افزایش بی‌اعتمادی نسبت به دولت‌ها می‌دانند. ⁵ در واقع، فاوچی و ژونگ هر دو در لیست تایم 100 سال 2020 قرار گرفتند و فائوچی روی جلد ظاهر شد.

اثر گواهینامه در چندین حوزه مالی مستند شده است. بوث و اسمیت (1986) مورد پذیره نویسی سهام یا بدهی پرخطر را در نظر می گیرند. آنها مدلی را توسعه می دهند که پذیره نویس را به عنوان اجاره کننده نام تجاری خود می بیند تا گواهی کند که قیمت انتشار منعکس کننده اطلاعات داخلی موجود است، و شواهد تجربی برای حمایت از فرضیه گواهی ارائه می دهد. به طور مشابه، نشان داده شده است که آژانس های رتبه بندی اعتباری یک اثر گواهی ارائه می دهند (به عنوان مثال، بیکر و مانسی، 2002؛ شیا، 2014).

اثر گواهی لزوماً متکی به اقدامات شخص ثالث نیست. کلاین و لفلر (1981) نشان می دهند که تحت شرایط خاصی، یک شرکت می تواند کیفیت محصولات خود را با استفاده از مخارج سرمایه ای غیرقابل نجات به عنوان یک اوراق قرضه موثر تضمین کند. همچنین مطابق با فرضیه گواهی، Focarelli و همکاران. (2008) دریافتند که وام‌های سندیکایی که در آن وام‌دهنده اصلی یا تنظیم‌کننده بخش بزرگ‌تری را حفظ می‌کند، در مقایسه با وام‌هایی که وام‌دهنده اصلی بخش کوچک‌تری را حفظ می‌کند، قیمت پایین‌تری دارند. فریرا و لاکس (2016) نشان می‌دهند که شرکت‌هایی که هیئت‌مدیره‌شان تحت سلطه مدیران مستقل است، CARهای بالاتری را در مورد اعلامیه‌های ارائه سهام فصلی تجربه می‌کنند. آنها همچنین نشان می‌دهند که این امر تا حدی ناشی از توانایی مدیران مستقل برای کاهش تعارض بین سهامداران فعلی و جدید با تأیید ارزش عرضه است. جای تعجب نیست که اثر گواهی زمانی برجسته است که عدم تقارن اطلاعاتی شدید باشد. مطالعات نشان داده است که خدمات سرمایه گذاری خطرپذیر هم از سوی مصرف کنندگان (لی و همکاران، 2020) و هم از سوی شرکت کنندگان در بازار سرمایه (مگینسون و ویس، 1991؛ پیاسنتینو، 2019) به عنوان یک گواهی کننده معتبر در نظر گرفته می شود. این مطالعه با مستندسازی نقش دانشگاهیان به عنوان گواهی‌دهنده اطلاعات به ادبیات می‌افزاید. به طور شهودی، دانشگاهیان محترم احتمالاً در مسائل مربوط به سرمایه شهرت خود احتیاط زیادی به خرج می دهند. این با این یافته مطابقت دارد که بانک‌های سرمایه‌گذاری، در مقام خود به‌عنوان گواهی‌دهنده اطلاعات، در هنگام پذیره‌نویسی عرضه‌های عمومی اولیه نیز بسیار محتاطانه از اعتبار خود مراقبت می‌کنند (بیتی و ریتر، 1986).