شهرها یکی از اصلی‌ترین زمینه‌هایی هستند که چالش‌های عظیم افزایش اهمیت پایداری در آن آشکار می‌شود. شهرها عرصه هایی برای تمرین و مطالعه نقش فرهنگ در ارتباط با توسعه آینده های پایدار هستند. مسلماً شهرها سکوی کلیدی برای معکوس کردن توسعه ناپایدار جهان هستند. حتی اگر به آنها یک قدرت جادویی/ اتوپیایی اختصاص داده نشود (رن، 2011)، فرآیندهای فرهنگی مبتنی بر تغییر عمیق به نظر بسیاری در رویارویی با این چالش ها حیاتی هستند (دیلمان و هانس، 2013، شارمر، 2011، فرهنگ تیم اروپا، 2012). ). پایتخت فرهنگی اروپا (ECOC) یکی از مهم‌ترین رویدادهای مهم است که برای حمایت و توسعه چنین فرآیندهای فرهنگی مبتنی بر تغییرات اجتماعی و اقتصادی استفاده می‌شود. با این حال، این که ECOC تا چه حد می‌تواند به عنوان مکانی برای توسعه فرآیندهای مبتنی بر فرهنگی که منجر به افزایش پایداری در سراسر اقتصاد، شرایط اجتماعی، زیرساخت‌های شهری، پویایی بین فرهنگی یا اکوسیستم‌ها می‌شود، بیشتر مورد سوال است. تمرکز این مقاله تبیین، بحث و بررسی و تا حدودی ارزیابی کاربرد، پیچیدگی و اهمیت پایداری فرهنگی در (یکی از) جدیدترین سرمایه‌های فرهنگی است. این از یک موقعیت آگاهانه نظری و همچنین از طریق آزمایش برخی فرضیه‌های ساده از طریق داده‌های میدانی از شهر پرتغال گیماره، ECOC در سال 2012 (به موازات ماریبور در اسلوونی) انجام خواهد شد. این تمرکز رویداد را در medias res مطالعه می کند. بنابراین، هیچ ارزیابی از برنامه ECOC و یا مورد خاص گیمارش 2012 وجود ندارد. نکته این است که بررسی کنیم که آیا ترکیب خاصی از رویدادها و پروژه های موجود در گیماره می تواند تأثیر مثبتی بر ظهور فرهنگ های پایداری داشته باشد یا خیر. در میان شهروندان و بازدیدکنندگان شهر. این امر مستلزم انعکاس این است که چگونه پایداری به رویدادهای فرهنگی-هنری خاص در سازمان‌دهی زمانی آن‌ها وارد می‌شود (ر.ک. Bakhtin, 1985, Koefoed, 2011): موقعیت‌های منحصربه‌فرد در مکان‌های خاص شامل عوامل خاص، مکان‌ها، مواد، قوانین، هنجارها، و زمانی، مکانی، محدودیت های اقتصادی و زیست محیطی در حالت ایده‌آل، چنین مطالعه‌ای باید شامل ذینفعان و مطالعات دقیق‌تر از رویدادها باشد. بنابراین، این مقاله به دنبال پیشنهاد روش‌هایی برای مطالعات بیشتر در زمینه اجرای فرهنگ‌های پایداری از طریق بافت‌های شهری خاص مانند ECOC است.