هر شهری در جهان دارای برج های دوقلو با عملکردهای مختلف در خود هستند. با توجه به خط افق، این برجهای دوقلو عموماً شکلی معمولی دارند و دو ساختمان بلند را در مجاورت یکدیگر با تفاوتهایی در طراحی نما نشان میدهند. علاوه بر این، علیرغم تنوع در فرم و شکل برج ها، مشخصات رایج اغلب آنها، حس بزرگی و غیرانسانی را در مقابل فضای شهری اطراف به بیننده القا می کرد.
در پروژه برج های مسکونی میکا، طراحان سعی دارند بر تغییر این الگو و ایجاد نوع جدیدی از سازه های دوقلو با کاربری مسکونی تمرکز کنند.
ایده اصلی که بدنه پروژه را شکل می دهد، تحمیل یک واحد اساسی در ساختار پروژه بود که به ماژول پایه در معماری سنتی ایرانی نسبت داده می شود و همچنین تعریف یک استراتژی عقب گرد-کنترل برای دستیابی به فضای بازتر در قطعه و چند حیاط خصوصی در سطوح بالا و در نهایت ایجاد اتصال در قسمت میانی پروژه برای ایجاد یکپارچگی حجمی.
مشاهده میشود که انواع معماری سنتی مسکونی در ایران از دیرباز تا اواسط قرن بیستم، علیرغم تفاوتهایی در فرم و جزئیات، در دوگانگی فضای باز-بسته تعریف شده است. بدیهی است که با مدرن شدن شهرها و تبدیل ساختمان های مسکونی به ساختمان های بلند، کیفیت زندگی شهروندان به شدت تغییر کرده و کاهش یافته است. تیم طراحی با استفاده از ماژول پایه، نه تنها مفهوم ماژول و ماژول های ریز مقیاس را از معماری سنتی ایرانی وام گرفته است، بلکه با ایجاد پسرفت در طبقات فوقانی، از دوگانگی فضاهای باز و بسته در شکلی جدید برای بازگرداندن فضای سبز و نور به واحدهای مسکونی. چالش بزرگ این طراحی استفاده از واحدهایی است که همیشه به صورت دو بعدی توسعه یافته اند، اما این بار به شکل سه بعدی پیچیده تری در کنار هم قرار می گیرند. نتیجه این مفهوم بهبود کیفیت زندگی شهروندان با بهره گیری از ریزاقلیم ایجاد شده توسط فضای سبز و نور خورشید است.
در نتیجه، فضاهای عمومی و میدان ها به طور گسترده ای برای تأکید بر سلسله مراتب حرکت از فضای شهری به کاربری مسکونی، علاوه بر کاهش سطح مساحت ساختمان در طبقه همکف، مورد استفاده قرار گرفته اند. همچنین برخلاف سازه های موجود سعی شده است که فرم نهایی بنا در تعامل بیشتر با شهر ایجاد شود. به این ترتیب دو برج عمودی عملا به ساختاری یکپارچه از فضاهای مسکونی و اشتراکی و همچنین فضاهای باز و بسته تبدیل شده اند. بنابراین به نظر می رسد جداسازی این دو برج و شناسایی مرز بین آنها غیر ممکن باشد. نتیجه این ادغام دور شدن از نمونه های اولیه موجود و حرکت به سمت سازه هایی است که تعامل سازنده با شهر دارند. همچنین بهرهگیری از فرم آشنای خانههای حیاطی در برجهای دوقلو مسکونی، موجب تاکید بیشتر بر سازگاری کاربری مسکونی و فرم ساختمانی میشود.
قرار گرفتن پروژه در شهر باعث شده جامعه هدف کاربران بورژوازی باشند که عملاً قادر به زندگی در خانه های بزرگ با حیاط خاص نیستند. استفاده از این واحدها متشکل از منازل و حیاط در طبقات نه تنها ناقض ضوابط و مقررات پیچیده شهرسازی در ایران نیست بلکه می تواند الگویی برای ارتقای کیفیت شهروندان شهرهای بزرگ باشد. از سوی دیگر، قرار گرفتن هایپر مارکت و سایر فضاهای تجاری در طبقه همکف پروژه تا حد زیادی پاسخگوی نیازهای روزمره ساکنان بوده و از مراجعه ساکنان به محله های دیگر و در نتیجه کاهش تردد در اطراف محله ها می کاهد. پروژه و ترافیک محلی را روان تر کنید.
در نتیجه، با تغییر ساختار معمولی این نوع پروژه ها، سعی شده است تا برج های دوقلوی میکا به عنوان یک نمونه اولیه تعاملی جدید تعریف شود که در آن ساکنان فضای بازتری در دو بخش عمومی و خصوصی داشته باشند و همچنین پروژه تعامل بهتری داشته باشد. با همسایگی خود با توجه به خط افق و استراتژی حجمی آن.
نام: برج های دوقلو میکا /
مکان: تهران، ایران /
مفهوم و فاز اول: علیدوست و همکاران /
بررسی فاز اول: مهندسین مشاور ATEC /
فاز دوم: مهندسین مشاور ATEC و
معماران دفتر مهندسی میکا: شهاب علیدوست، سونا افتخارآزم /
تاریخ: 2018 -2021 /
مساحت سایت: 5843 متر مربع مساحت بنا: 50000 متر مربع / نوع: مسکونی /
مهندسی: دفتر مهندسی میکا
عکس: پرهام تقیوف، پرهام رئوفی، استودیو دید /
