روستای شهری به سکونتگاهی اطلاق می شود که روستای اصلی پس از استفاده از زمین حاصلخیز آن برای ساخت و ساز در طول توسعه شهری، توسط توسعه شهری احاطه می شود. این مناطق، مشابه زاغه‌ها و زاغه‌نشین‌ها (یو و همکاران، 2019)، اغلب در توسعه و مدیریت شهری با تاخیر مواجه می‌شوند. روستاهای شهری با جمعیت زیاد، زیرساخت های منسوخ، ساخت و سازهای غیرمجاز، مسکن های متراکم، طرح بندی خیابان های پیچیده و جاده های شلوغ مشخص می شوند (ژائو و ژائو، 2013). روستاهای شهری به دلیل پایین بودن قیمت اجاره در مقایسه با مسکن تجاری، تعداد قابل توجهی از گروه‌های کم درآمد و کارگران مهاجر را جذب می‌کنند که آنجا را برای اقامت انتخاب می‌کنند. در نتیجه تقاضای زیادی برای حمل و نقل در این مناطق وجود دارد. با این حال، تحقیقات در مورد الگوهای سفر ساکنان روستاهای شهری محدود بوده است و درک کافی از فرآیندهای تصمیم گیری سفر آنها وجود ندارد.

به تدریج، محققان کشف کرده اند که محیط ساخته شده (BE) ارتباط نزدیکی با انتخاب های رفتار سفر دارد. به طور خاص، توزیع مجاورت ترانزیت و اتصال جاده‌ها در جوامع، که هر دو به محیط ترافیک مربوط می‌شوند، تأثیر زیادی بر انتخاب حالت سفر ساکنان دارد. علاوه بر این، تراکم اشتغال، تراکم مسکونی، و کاربری زمین، و همچنین عوامل مرتبط با محیط زندگی در BE، بر تقاضای سفر ساکنان، محدوده فعالیت و مسافت سفر تأثیر می‌گذارد. در نتیجه، بسیاری از دانشگاهیان پیشنهاد می‌کنند که افزایش BE رویکرد دیگری برای دستیابی به توسعه حمل‌ونقل پایدار است (چوی و ژانگ، 2017، دینگ و همکاران، 2017a)، و باعث می‌شود BE به عنوان یک موضوع تحقیقاتی برجسته ظاهر شود.

با این حال، اکثر مطالعات موجود در مورد BE عمدتاً بر مسکن تجاری شهری متمرکز شده‌اند و بررسی کرده‌اند که چگونه شیوه‌های سفر گروه‌های اجتماعی مختلف تحت تأثیر BE مسکن تجاری قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، چندین مطالعه بر روی تأثیر BE بر عادات سفر کودکان، سالمندان و مسافران متمرکز شده‌اند، در حالی که تأثیر BE روستاهای شهری بر رفتار سفر را نادیده گرفته‌اند، که در شهرهای چین همه‌جا وجود دارد و با مسکن تجاری متفاوت است. (هوک و همکاران، 2021، سان و دان، 2015، ها و همکاران، 2020، یو و همکاران، 2019). روستاهای شهری دارای جمعیت و مجتمع های معماری متراکم هستند و چیدمان راه ها و حمل و نقل اغلب نامرتب و فاقد برنامه ریزی و طراحی یکپارچه است. روستاهای شهری نیز به دلیل محدودیت فضا، کوچه های باریک و شلوغی دارند. امکانات آموزشی، پزشکی و خدمات تجاری در روستاهای شهری نسبتاً ناکافی است و ساکنان ممکن است برای به دست آوردن این امکانات نیاز به سفر به مناطق دوردست داشته باشند. بنابراین، اینکه آیا تفاوتی در تأثیر BE روستاهای شهری بر رفتار سفر در مقایسه با مسکن تجاری شهری وجود دارد یا خیر، تمرکز اصلی تحقیق ما شده است.

برای درک بهتر نابرابری اجتماعی ساکنان روستاهای شهری از نظر سفر، این مقاله نمونه‌های سفر روستاهای شهری و ساکنان مسکن تجاری را از داده‌های پیمایش سفر ساکنان شنژن در سال 2018 استخراج کرده و یک مطالعه تطبیقی ​​بر روی رفتار مسافرتی انجام می‌دهد. دو نوع ساکن مسکن در عین حال، این مقاله یک مدل چارچوب تحلیل عاملی تاییدی را برای بررسی نقش عوامل محیطی ساخته شده در رفتار سفر ساکنان روستاهای شهری و مسکن تجاری و بررسی تفاوت‌ها با تحقیقات موجود ایجاد می‌کند. این مطالعه می‌تواند درک فعلی رفتار سفر ساکنان روستاهای شهری را افزایش دهد، بینش عمیق‌تری نسبت به عوامل پشت سر رفتار سفر آنها ارائه دهد و راهنمایی‌هایی برای برنامه‌ریزی حمل‌ونقل در روستاهای شهری ارائه دهد.