1 . معرفی

توسعه مجدد سکونتگاه های کم درآمد برای تراکم شهرهای رو به رشد جنوب جهانی یک واقعیت است. دولت ها در حال اتخاذ استراتژی های عمودی سازی برای پاسخگویی به تقاضای شهرنشینی سریع و بستن کسری شکاف مسکن هستند. در بمبئی، هند، اکثر خانه‌های کم درآمد در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ساخته شدند ^تا مسکن مقرون به صرفه برای جمعیت طبقه کارگر شهر فراهم کنند. این سکونتگاه‌های کم‌درآمد که به‌طور محلی «چال» نامیده می‌شوند، بخش مهمی از تاریخ بمبئی هستند و برای کارگران کارخانه، کارمندان، و سایر کارگران کم‌دستمزد، مسکن فراهم می‌کنند ( باردان و همکاران، 2015 ). آن‌ها ساختمان‌های چهار طبقه با آپارتمان‌های مسکونی یک یا دو اتاقه به مساحت 16 متر ² تا 25 متر ^مربع ، با توالت و حمام مشترک در هر طبقه هستند. علی‌رغم اهمیت تاریخی، چال‌ها در طول سال‌ها از بین رفته‌اند و به شرایط زندگی زاغه‌مانند با دسترسی محدود به جریان هوای داخل خانه و نور روز بدتر شده‌اند که باعث نگرانی‌های سلامتی مانند آسم، سل و ذات‌الریه می‌شود ( پردشی و همکاران، 2020). ). بیشتر چال‌ها در منطقه‌ی اصلی شهر، نزدیک مناطق تجاری مرکزی، با ارزش زمین بالا قرار دارند. افزایش تقاضا برای زمین در مرکز شهر، دولت را به تراکم مجدد و احیای چال ها به واحدهای آپارتمانی مرتفع و مقرون به صرفه سوق می دهد. یکی از این چال ها – چال اداره توسعه بمبئی (BDD) که در سال 1920 ساخته شد، در حال حاضر پیشنهاد شده است که توسط اداره مسکن و توسعه منطقه ماهاراشترا (MHADA) مجدداً توسعه داده شود و به واحدهای آپارتمانی 22 طبقه مرتفع تبدیل شود و تراکم را تا 54 درصد افزایش دهد. 64200 خانوار در هر کیلومتر مربع.

در حالی که تراکم شهری از نظر اکولوژیکی پایدار در نظر گرفته می شود، متراکم شدن مناطق زندگی تا این حد ممکن است تأثیر مطلوبی بر رفاه ساکنان نداشته باشد. تأثیر تشدید شدید بر کیفیت محیط داخلی و قرار گرفتن در معرض که می تواند بر سلامت تأثیر منفی بگذارد، از نظر تئوری مبهم است. از این رو، این مطالعه در نظر دارد اثر یک استراتژی تراکم مجدد را بر پارامترهای محیط داخلی با استفاده از یک مقایسه تجربی از چال‌های BDD با طرح توسعه مجدد پیشنهادی ارزیابی کند.

مطالعه تغییرپذیری تجربی مواجهه‌های محیطی داخلی قبل و بعد از تراکم مجدد به سه دلیل اهمیت ویژه‌ای دارد. اولا، شرایط محیطی نامناسب داخل ساختمان مانند کیفیت هوا، نور روز و نرخ تهویه به طور قابل ملاحظه ای بر سلامت و رفاه انسان تأثیر می گذارد. ادبیات اپیدمیولوژیک و اقتصادی رابطه معناداری بین نرخ مبادله نور روز و هوا با پیامدهای مختلف سلامتی مانند اختلالات عاطفی فصلی، سطوح پایین ویتامین D، بروز بیماری‌هایی مانند سل، افزایش خطر COPD و بیماری‌های خودایمنی مختلف از جمله کاهش امید به زندگی را نشان می‌دهد. Annweiler & Souberbielle، 2023 ). سازمان بهداشت جهانی گزارش داد که سطوح ناکافی نور روز و قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش باعث بار بیماری سالانه 3.3 میلیارد سال زندگی با ناتوانی در سراسر جهان می شود. تقریباً یک سوم از بار بیماری های جهانی به کیفیت پایین هوای داخلی ناشی از کاهش نرخ تهویه نسبت داده می شود. بانک جهانی تخمین می زند که هزینه بهداشت جهانی یک محیط داخلی ضعیف معادل 1/6 درصد تولید ناخالص داخلی جهانی است ( Awe et al., 2022 ). ثانیاً، تعیین کمیت اثر تراکم بر محیط داخلی با سیاست مرتبط است. تصمیمات تراکم شهری، تخصیص کاربری زمین شهری و بازارهای زمین را از طریق ابزارهای سیاستی مانند نسبت مساحت، عقب نشینی و حداقل اندازه زمین شکل می دهد. این ابزارها گسترش پراکندگی شهری را که اثرات مخربی بر انتشار کربن دارد، شامل می‌شود یا امکان‌پذیر می‌سازد. اثرات مقایسه ای تراکم بر کیفیت زندگی داخلی به درک اثربخشی استراتژی های تراکم در شهرهای در حال رشد کمک می کند. در نهایت، تراکم شهری پیامدهایی برای عدالت اجتماعی دارد. جدا کردن استراتژی های تراکم از فقر ناشی از بار سلامت و انرژی ضروری است.

بر اساس این فرض، بخش 2 پیشینه ای را در مورد تأثیر استراتژی های طراحی تراکم بر محیط داخلی مسکن کم درآمد ارائه می دهد. بخش 3 چارچوب روش شناختی را معرفی می کند، از جمله توصیف منطقه مورد مطالعه و سه طرح مختلف (طرح موجود، طرح توسعه مجدد و طرح اصلاح شده پیشنهادی). بخش 4 نتایج مربوط به عملکرد مقایسه ای سه طرح مختلف را ارائه می دهد. بخش 5 نتایج مربوط به تأثیر پارامترهای چگالی بر محیط داخلی را مورد بحث قرار می دهد. و بخش 6 مطالعه را به پایان می رساند.